32. Flóamarkaður

 Fór nýlega í kaupstaðinn og varð þá fyrir því happi að komast í tæri við verslunarinnréttingu sem átti að henda. Þetta er hluti þess sem ég kom í bílinn:

Þetta er komið í ýmislegt brúk en enn er eftir að útfæra ýmis not.
Á heimleiðinni kom ég því loks í verk að heimsækja flóamarkaðinn að Dæli í Fnjóskadal. Það var skemmtilegt. Þar hitti ég meðal annars þennan fína bauk:

Ég bauð part af innréttingunni í býtti og gengið var að tilboðinu og allir glaðir.
Nú er borðtölvan mín óstarfhæf með öllu og ég er í fyrsta sinn á æfinni að blogga á fartölvu og þetta gengur svona og svona en trúlega má venjast þessu eins og öðru.

31. Ljósin í bænum

Í síðustu viku átti ég erindi til Akureyrar og þar fann ég í Fjölsmiðjunni ljósin sem ég var að leita að fyrir ganginn niðri. Þar er ég núna með ljós sem ég keypti í Svíþjóð um árið þegar ég var með gráu delluna, en þá setti ég þau í nýju íbúðina mína á Akureyri. Hér passar reyndar ekki vel að hafa hangandi ljós (já já, seint að fatta það núna eftir tuttugu ár!) því að gangurinn er bæði lágur og þröngur og það er viss passi að þegar ég á leið þar um með gólfmoppuna skal ég alltaf reka skaftið í að minnsta kosti annað ljósið svo að klingir hátt. Það er dálítið leiðinlegt að auglýsa alltaf þannig klaufaskap sinn. Nú er auk þess annað ljósið bundið afar pent upp með baggabandi vegna þess að frystiskápsflykkið mitt er svo hávaxið og enn ekki komið á sinn stað. Rykið á ljósinu stafar að langstærstum hluta af því að ég er enn ekki búin að sparsla allt sem þarf þarna niðri og það tekur því ekki að moka út fyrr en að því loknu.

Þessi munu passa miklu betur og gera ekki nærri eins mikinn hávaða. Verð: 200 krónur pr. stk.

Vandinn er hins vegar sá að gangloftið er klætt baneitruðu og bönnuðu asbesti og rafvirkjasonurinn þverskallast við að bora í það svo að það er víst best að ég geri það bara sjálf. Ef til vill dugar nú að nota bara göt þau sem fyrir eru, það er ekki fullkannað.
Uppfært: Sjá þessa færslu hér

30. Fleiri kvistir

Nýlega kom ég við í Kynlegum kvistum á Húsavík. Erindið var að gá hvort enn væru til nokkrir litlir snagar sem mig minnir endilega að ég hafi séð þar um daginn en þeir fundust ekki nú. 

Ekki skal ég segja hvort það stafaði af 

a: Misminni mínu.
b: Þeir hafi selst.
c: Húsráðendur höfðu nýlega tekið til! Ææ, tiltektir geta hæglega orðið til bölvunar.

Aldrei fór nú samt svo að ég færi tómhent heim frekar en fyrri daginn.

 Þrír mismunandi leirdiskar undir blómapotta, karfa til skreytingagerðar, útiljós, súkkulaðibaukur frá Harrods,

 bráðfín rjómakanna,

 og einn pínulítill baukur sem inniheldur loftriffilskot ásamt einni sérlega ískyggilegri pílu með rauðu stéli. Oj.

Baukafíkn mín veldur því að ég ágirnist umbúðir af ýmsum óvinum mínum svo sem eins og skotfærum og allra handa nikótíni.

Þegar þessi baukur var nú kominn í mína eigu áttaði ég mig á að ég er komin með vísi að skotabaukasafni!

Ég á nú nefnilega að minnsta kosti þrjá. Sá ferkantaði er til mín kominn frá dönskum fyrrum mági sem átti hann eftir afa sinn. Innihaldið er þarna við hliðina. Miðsonurinn fann slíkan á sænskri síðu þar sem hann verðlagðist á tíkall að mig minnir en minn er ekkert til sölu frekar en aðrir mínir baukar. Um þriðja baukinn man ég enga sögu.

Fyrir farminn úr Kvistunum greiddi ég þúsundkall þó að verðlagningin hafi verið eitthvað ögn lægri.

29. Síðasti í saumavélum

Einhver gæti ímyndað sér að ég safnaði saumavélum. Því fer fjarri. Þetta varð bara einhvern veginn svona sko.

Síðasta saumavélin sem mér áskotnaðist var vélin hennar Siggu föðursystur. Þegar við systkinin fórum í gegn um dótið hennar var enginn sem girntist saumavélina. Ég spurðist svolítið fyrir hjá öðrum ættingjum hennar en enginn sýndi áhuga svo að ég tók hana að mér. Af og frá að farga henni eða selja fannst mér.

 Vélin er fótstigin og í borði og heitir Bobbin. Ég minnist þess ekki að hafa séð það vörumerki fyrr. Ofan í borðinu hjá vélinni var grænt einhverslags púðaver og löng teygja og fyrst Sigga gekk þannig frá fer ég ekki að hringla neitt með það. Ég get ekki ímyndað mér annað en að hægt sé að setjast við vélina og sauma nema að reimin er orðin nokkuð teygð. Ens og sést í næstsíðustu færslu nota ég húsgagnið núna þannig að ofan á þessari er handsnúna vélin hennar ömmu. Bara svona upp á plássið.

Vilji maður nú taka sig til og fara að nota gripinn þá fylgir mjög skilmerkileg leiðbeiningabók.

 Þar fáið þið meðal annars að vita allt um það hvernig skal farið að því að rykkja bryddingu, sauma lek, falda eða festa blúndu.

 

Svo kynnist þið líka vélbúnaðinum svona ef eitthvað kemur nú upp á.

Eini vandinn er bara sá að þetta kemur allt frá Frakklandi og ég skil ekki aukatekið orð í frönsku. Kemur sér að ég er í (blogg)tengslum við frönskuþýðanda.

Í skúffunum var svo slatti af skemmtilegu dóti, til dæmis nokkur alvöru tvinnakefli úr tré, gamaldags krókar og smellur og sitthvað fleira.

28. Undir nálinni

Ég þreyttist á að fara á aðra bæi til að sikksakka svo að ég keypti mér prýðisgóða heimilissaumavél í versluninni Neista á Ísafirði svona um það bil árið 1977 eða 8. Hún heitir Necchi Lydia og er að ég held eina appelsínugula búsgagnið mitt. Ég óttast fátt meir en að hún endist ekki jafn lengi og ég því mig langar ekki minnstu vitund að aðlagast nýrri. Það er svo gott að kunna utan að og ómeðvitað á verkfærin sem maður er að nota. Hún hefur vissulega látið á sjá og til dæmis er bæði ljósið og þræðarinn löngu óstarfhæf en það truflar mig ekki vitund.

Eftir að ég vann á skinnasaumastofunni á verksmiðjunum á Akureyri á seinni hluta níunda áratugarins bauðst starfsfólki að kaupa vélarnar þar þegar ákveðið var að hætta rekstrinum. Ég hugsaði mig ekki um og þar eignaðist ég góðan grip. Þá gat ég lagt handsnúnu Singervélinni hennar ömmu. Þetta er öflug beinsaumsvél og ég nota hana mikið í handverkinu, skinnasaumi, gallaviðgerðum og öðru sem þarf afl.

Já og hún heitir Pfaff en ég veit ekkert hvaða merki elsta ryðgaða vélin er. Kannski er hægt að grufla það upp með því að grandskoða vélina hjá Fröken Blómfríði ef hún er ekki seld.
Nú er eftir ein saumavélafærsla enn. Sjáumst þar.

27. Saumum áfram

Þegar ég hóf búskap þurfti auðvitað að gera sér grein fyrir því hvað þyrfti að vera til á hverju heimili. Það er klassískt að tala um rúm, borð og stól.  Ætli fyrsta rúmið hafi ekki verið gamli dívaninn frá mömmu með holunni í miðjunni. Hann hefur trúlega verið ein og hálf breidd. Önnur húsgögn voru svipaður samtíningur. Rafmagnstæki ýmiskonar komu til tals síðar, en þar var efst á blaði að mér þótti ekki annað koma til mála en að saumavél hlyti að þurfa að vera til á hverju heimili. Ég bjó í þó nokkur ár án þess að eiga ísskáp, frysti, sjónvarp eða sjálfvirka þvottavél. Snemma í ferlinum vorum við til heimilis hjá afa í Biskupstungunum og þar var gamla saumavélin hennar ömmu sem ég fékk að nota. Þegar ég flutti frá afa spurði ég hvort ég mætti hafa vélina að láni þangað til ég gæti keypt mér nýja og afi brosti og taldi best að ég ætti hana bara, ekki notaði hann hana. Þetta var betra en ég hefði þorað að vona. Hérna er hún blessunin:

 Kassinn fór illa í flutningagámi þegar ég flutti frá Ísafirði um árið.

Með þessari saumavél vann ég margt og mikið þangað til ég fékk mér rafmagnsvél og einnig eftir það, því að hún er sterkari en nýjar vélar þannig að ég saumaði leðurfatnað og allskonar þykk efni í henni. Gallinn var bara sá að hún sikksakkar ekki þannig að þegar ég þurfti slíkt var annað hvort að beygja sitt á hvað alla brúnina eða rölta með efnið til ættingja á Ísafirði og bregða því í sikksakk þar :)

Lengi eftir að ég fór að nota rafmagnsvélina fór hægri hendin sjálfkrafa á loft í áttina að sveifinni þegar átti að leggja af stað. Stundum þegar ég þurfti á báðum mínum höndum að halda við að stýra efninu undir nálina var gott að eiga litlu strákana mína að til snúa sveifinni.

Þessi vél lék í Fiðlaranum á þakinu á Breiðumýri um árið og stóð sig vel í því eins og öðru.

Ekki verður séð að getu hennar hafi í nokkru hrakað frá upphafi.

26. Ein ég sit og sauma

Hér er gripurinn sem höfðaði einna helst til mín hjá Fröken Blómfríði um daginn:

Á verðmiðanum stendur 23.000 og vélin mun vera um það bil 120 ára, ég gætti ekki að því hvort hægt er að sauma á hana en við að rýna í myndina tel ég það hæpið. Mér finnst þetta afar flottur gripur en ég þarf ekkert að eiga hana, ég á nefnilega þetta hér:

Ég fæ ekki betur séð en að þetta muni vera nákvæmlega sama tegund en mín hefur orðið fyrir umtalsvert meiri hrakningum í veröldinni.

Fyrir rúmum 30 árum var ég ásamt fjölskyldunni á ferð um Jökulfirðina á litlum fiskibát og við svona dóluðum okkur um og fórum í land þar og þegar okkur sýndist. Fjölskyldan var ég, eiginmaðurinn, 4 ára sonur og 3 vikna sonur. Svo var með okkur vinkona með tvö börn. Þar sem við áðum heillaðist ég mjög af ruslahaugunum við eyðibýlin. Þegar fólkið af svæðinu flutti burt, var það lifandi fegið að komast í rafmagnið og var ekkert að hafa fyrir því að drösla með sér þungum og fyrirferðarmiklum hlutum eins og eldunartækjum og slíku sem ekki var brúk fyrir meir. Þar á haugunum lá því ýmiskonar fánýti úr pottjárni sem þau voru orðin þreytt á en mér og sumum ykkar þykja dýrindi þó að ekki sé mögulegt að færa það til fyrra horfs.

Fótstykkið á saumavélinni var í tvennu eða þrennu lagi og hjólið einnig brotið en bróðir minn einn elskulegur var svo góður að setja hana saman. Alveg var hann þó gáttaður á þessari rugluðu systur. Fleiri parta fann ég ekki. Notagildi vélarinnar er einna helst fólgið í að hún er prýðileg til útstillinga í sambandi við handverkið.