84 Ítalía

Ég brá mér í einusinniáæfinni ferð til Ítalíu. Ástæðan var boð í brúðkaup og því ætla ég að gera skil á hinu blogginu mínu bráðum. Í leiðinni setti ég mér fleiri markmið og þar var efst að skoða Pompei, ganga á Vesúvíus og... finna og kaupa gamlan kopp! Koppurinn fannst því miður hvergi en þó fann ég fáeinar forn- og skransölur og einn flóamarkað margskiptan. Hér að neðan má sjá afraksturinn:

 Þessi fíni baukur er að hluta klæddur einhvers konar snöggu flauelsefni og skreyttur tvenns konar skjaldarmerkjum. Hann innihélt auk þess flottan segul sem sést á miðri neðstu myndinni og hann ríghélt í þreytulega eyrnalokkinn og nokkrar öryggisnælur.

 Í útibúi frá sömu búð var hjartalaga Hello Kitty baukur og ég "safna" hjartalaga baukum. Ég gisti hjá ömmustelpu fyrir sunnan og mamma hennar gaf mér hina baukana tvo.

 Þennan tvöfalda Chokotoff bíl hef ég átt lengi en eg þykist hafa fundið frænda hans í ítölsku skransölunni í búningi einhverskonar jólalestar. Því miður vantar á hana lokið.

 Ég held bara að ég hafi ekki séð á þessum sölustöðum neina aðra bauka og langaði mig helst í einhverja undan tóbaki eða matvöru, kakói eða kaffi til dæmis. 

Hér eru svo aðrir þeir gripir sem ég keypti gamla. Tveir litlir fallegir rammar, postulínsegg, hringur og hampgarn. Einn hlut keypti ég til viðbótar en hann fær sér færslu.
Verð þessara hluta var frá einhverjum tugum íslenskra króna upp í örfá hundruð. Gaman var líka að prófa að prútta sem ég hef varla nokkurn tíma gert fyrr.

25. Fröken Blómfríður

 Í síðustu færslu kvaðst ég myndi segja frá nýju fínu búðinni á Akureyri og hér kemur hún.

Hún er í innbænum, (uppfært: nokkrum skrefum norðan við hina landsfrægu ísbúð Brynju) í húsi sem hýsti gosdrykkjaverksmiðjuna Sana þegar ég var mjög lítil.

 Þarna er margt skemmtilegt að sjá og hér er bara svolítið sýnishorn.

Fínasti gripurinn fyrir minn smekk kemur í næstu færslu, þarf fyrst að taka mynd hér heima. 

Svona er farið að því að byggja upp spennu er það ekki?

Jájá neinei ég segi nú bara svona. Þetta síðasta er tilvitnun í færeyska afbragðsbók sem heitir Feðgar á ferð.

12. Þriðji í peysufötum

Eins og fram hefur komið er það grundvallaratriði að hafa skúfhólk með peysufötum. Ég man ekki hvert var aðalerindi mitt suður hérna um árið, 1995 held ég, en ég var þar eitthvað með pabba og við vorum boðin í mat ásamt Siggu frænku til Dísu systur þeirra. -Herdís Elísabet Jónsdóttir f. 5. júní 1924.- Þar kom fram í okkar spjalli að ég færi á stúfana morguninn eftir að kaupa mér hólk. Þá litu þær hvor á aðra og sögðu að ég skyldi nú hinkra aðeins með það. Svo sýndu þær mér fallega muni frá mömmu þeirra, ömmu minni, sem þær voru bara heldur glaðar með að yrðu í notkun í ættinni. Raunar gáfu þær mér meira en ég þurfti því að þær fengu mér tvo hólka, nælu og svuntuhnapp sem á var letrað stórt A.!!! Einn grip fékk ég í viðbót sem fer í næstu færslu. Svo fékk ég að láni frá þeim svuntu og slifsi sem ég notaði þegar ég fermdi yngsta soninn. Þá var ég nefnilega ekki búin að koma upp mínu slifsi og svuntunni frá Ingu.

Annar hólkurinn var svona sexkantaður en hinn hringlóttur. Ég ákvað þá strax með sjálfri mér að þar sem við systur erum bara tvær og hin heitir auk þess eftir ömmu þá ætti hún að fá hnappinn og annan hólkinn. Ekki þó fyrr en hún sýndi áhuga á að fara nota slíkt. Svona gripir eiga ekkert að daga uppi í skúffum og hillum finnst mér. Ég gat samt ómögulega verið að bíða lengur en lét hana hafa þá í fimmtugsafmælisgjöf í haust. Nú bíð ég spennt eftir að hún hefji saumaskapinn :)

Dúkurinn á myndinni er frá Siggu frænku.

6. Krúsin hennar langömmu

Ég byrjaði þetta blogg á fatakistu langömmu minnar. Hér er annað ílát úr tré frá annarri langömmu minni.

Þetta ílát er mun nettara en hið fyrra, þvermál opsins er 7 cm.Þessi langamma mín var Herdís Andrésdóttir skáldkona, fædd í Flatey á Breiðafirði 1858, dáin í Reykjavík 1939. Sonur hennar var Jón Ólafur Jónsson (1884-1945) Meðal hans barna voru Sigríður Ragnhildur (1917-2007) og pabbi minn Kjartan (1928-2009)

Þegar Sigga frænka dó fékk ég þessa krús. Hún hafði orðið hálfpartinn afgangs og innihélt sitthvað smálegt. Ég tók hana því að mér en leit ekki neðan á hana fyrr en heim var komið.

Þarna kennir ýmissa grasa; eyrnalokkar, ermahnappar, barmmerki og efst liggur gullfyllt tönn! Mér er ókunnugt hvaðan hún kemur en vafalaust er hún náskyld mér :)
Herdísar er líklega oftast getið þegar fólk syngur afmælisdikt Þórbergs sem hann orti til nöfnu minnar, dóttur Herdísar en hjá henni dvaldi gamla konan síðustu árin.

"Þar er Herdís, þar er smúkt, þar skín sól í heiði"

4. Litla kistan

Snemma á sjöunda áratug síðustu aldar, eða um svipað leyti og ég fann doppuna sem er í síðustu færslu fann ég litla kistu í Brunnánni. Brunná er fallvatn sem kemur ofan úr Súlumýrum og rennur niður í gegn um Kjarnalandið, niður með samnefndu æskuheimili mínu og þaðan í Eyjafjarðará. Hún er eins og aðrar ár afar breytilega vatnsmikil, stundum hverfur hún næstum í mölina en verður stundum foráttuvatnsfall sem veður með klakaburði yfir veginn. Þetta er vafalaust merkilegasta áin í mínum heimi og vei þeim dónum sem voga sér að tala um læk í þessu sambandi. (Ótrúlega margir dónar til). Þessi á var ómissandi partur af leiksvæði okkar sem náði frá Súlum að Eyjafjarðaránni svona um það bil. Þarna stífluðum við til dæmis til að útbúa okkur sundpoll. Ég var að basla við að nota uppblásinn 10 lítra mjólkurpoka sem kút, batt hann á bakið á mér með rauðum breiðum léreftsborða sem hafði verið um mittið á græna sparikjólnum mínum en gekk illa að fá pokaskömmina til að tolla rétt.

Ef til vill hefur einhver krakkinn sem átti heima þarna á undan okkur verið með þessa kistu í fjársjóðsleik en glutrað henni með einhverjum hætti í ána. Kistan var nánast svört og lokið rétt lafði á. Ég var lengi með hana í dótinu mínu en einhvern veginn urðum við svo viðskila. Löngu síðar, eða á sama tíma og mamma tók skrautdoppuna til handargagns, pússaði hún kistuna upp, litaði hana og setti nýjar lamir og setti hana svo með í jólapakkann minn.

Eitthvað er efniviðurinn morkinn þannig að naglarnir í lömunum tolla illa, en ég ætla að prófa að bera á þá lím.
Í fjársjóðskistu hæfir náttúrulega að geyma eitthvað fínt og þarna er hálsfesti úr rafi sem ég keypti fyrir nokkrum árum af dönskum víkingum á Gáseyri. Sá galli er þó á að lásinn bilaði strax svo að ég hef lítið notað festina. Kannski ég drattist til að laga það einhvern veginn einhverntíma.