58. Á englavængjum.

Eins og sjá má í fyrri færslu er iðulega gert jólaskraut úr einhverju matarkyns. Hér er engill úr pasta og hrísgrjónum og trúlega er einhvers konar filtkúla í hausnum. Þessi kom frá Nínu mágkonu fyrir löngu.

 Englar eru yfirleitt mikil krútt og passa á öllum árstímum. Ég framleiði sjálf tugi ef ekki hundruð glerengla á ári en var að átta mig á að ég er ekki með einn einasta þeirra í mínu jólaskrauti.

 Hér eru tveir góðir og gamlir tónlistarenglar sem eiga fastan sess á mínu jólatré.

Nú eru orðnir til í hausnum á mér englar sem ég ætla að gera einhverntíma. Kannski lenda þeir hér á mynd ef fæðingin gengur vel.

57. Óhefðbundnar hnetur.

Hægt er að gera jólaskraut úr ýmsu matarkyns.

 Einföld og fín jólahneta. Ég skammast mín fyrir að vera búin að gleyma hver gerði hana handa mér.

 Nú um jólin fékk ég þessar fínu fínu Maríubjöllur frá nöfnu minni, fjögur stykki takk.

 Endur fyrir löngu kom þetta fína par frá Marciu mágkonu.

56. Óhefðbundið jólaskraut.

Með tímanum hallast ég alltaf meira og meir að óhefðbundnu. Ég er búin að átta mig á að það er alls ekkert víst að mér beri alltaf að gera eins og og ég er vön og enn síður eins og hinir eru vanir að gera. Stundum langar mig til þess og þá er það bara líka allt í lagi. Á dótabloggum sé ég margt sem óhætt er að kalla óhefðbundið og margt af því þykir mér flott en þar er ýmislegt sem mig langar ekkert í sjálfa þó að gaman sé að skoða það hjá öðrum. Svo er margt sem mér finnst hreint ekkert flott og það er allt í lagi. Stundum nenni ég að setja upp jólatré og stundum ekki. Fyrir þessi jól komst ekki í verk að sækja lyng á fína tréð mitt frá mömmu (sem er í bakgrunninum ef þú ert að lesa þetta um jólaleitið) áður en harði veturinn gekk í garð svo að ég sleppti því en tók hitt tréð fram enda tel ég ófært að vera trélaus þegar börn eru í spilinu eins og var um þessi jól. Hér eru nokkrir uppáhaldshlutir sem þurfa nauðsynlega að vera uppi um hver jól:

 Þessi er sá mikilvægasti af öllum. Þetta er merkimiðinn sem var á pakkanum frá foreldrum mínum á mínum fyrstu jólum 1956 og í nokkur ár eftir það. Síðan fór hann beint á tréð og mamma hefur stundum haft á orði að ég hafi litið um það bil svona út.

 Þegar ég komst aðeins á legg fór ég að fá þennan á pökkunum.

 Það var líklega alveg þangað til ég flutti að heiman 17 ára og eftir það hefur hann líka átt heima á jólatrénu mínu.

 Hér er afar gott dæmi um það hvernig Kjartan teiknaði fólk. Þarna er hann ekki farinn að teikna hjartað og lungun en það var á undan handleggjunum enda langtum mikilvægari búnaður.

Um jólin 1983 hefur hann væntanlega verið 4 ára.

Ég man ekki hvaða ár hann teiknaði þennan á pakkann til okkar en augljóslega er það eftir að hann gerði stjörnuna sem talað er um HÉR

55. Af markaði

Ekki dugar þessi bloggleti.

Ég brá mér í Akureyrarkaupstað skömmu fyrir jól og sinnti þar ýmsum erindum. Ég sé á kortayfirlitinu að af því hafa farið um 70.000 krónur þann daginn. Ojæja, inni í því var mestallur maturinn til jólanna handa að minnsta kosti 7 manns og 12 bækur ásamt fleiri "nauðsynjum".

Það sem er á þessari mynd keypti ég hjá Hernum og ég hugsaði diskana og minni körfurnar fyrir heimagert konfekt til jólagjafa. Hætti svo við að nota diskana þannig, fannst þeir heldur klossaðir en þar sem verðið á hvorum diski var 50 krónur get ég ekkert verið að skammast mín fyrir þá eyðslu. Fíni hjartabaukurinn kostaði líka 50 krónur. Spurning hvort ég þarf að fara að stofna hjartabaukadeild :). Á myndinni er ekki skóhillan sem ég borgaði fimmhundruðkall fyrir og við Ingimundur settum á forstofuvegginn.

54. Afi og amma.

Víkur nú sögu að afa og ömmu eiginmannsins.

Hann er yngsta barn nokkuð fullorðinna foreldra svo að hver kynslóð teygist tiltölulega langt aftur.

 Hér í þessum fína heimatilbúna ramma eru Öndólfsstaðahjónin Guðfinna Kristín Sigurðardóttir 1868-1953 og Stefán Jónsson 1860-1951. Hann ku hafa verið skondinn fýr og er víða nefndur í frásögnum. Vel gefinn og ekki mikið fyrir að læðast um að manni skilst.

 Ramminn er náttúrulega kveikjan að þessu bloggi en ég hef enga hugmynd um hver muni hafa gert hann eða hvenær, en hann á sinn stað á hillunni neðan við fjölskylduvegginn.

Hér eru þau hjón með börnum sínum nema tveim þeim yngstu sem ekki eru fædd þarna. Hvítklædda stúlkan fremst er tengdamóðir mín, Friðrika Stefánsdóttir, fædd 1908, dáin 1994.

Ég skoða þessa mynd með mikilli athygli og þá helst hálstauið. Þarna má til dæmis glöggt sjá á Sólveigu hvernig var í tísku á þessum tíma að hnýta peysufataslifsið og ekki væri nú leiðinlegt að eiga svona kraga eins og kjólklæddu stúlkurnar Ása og Guðfinna eru með. Ég öfunda Jón hins vegar alls ekki neitt af hvíta flibbanum stífa, það getur varla hafa verið þægilegt að kinka kolli með þennan búnað.

53. Baukasending

Hingað barst jólapakki í gærkvöldi og í pokanum flutu með 8 baukar. Það er stundum ofurlítið blendin ánægja að taka á móti svona sendingum því að eins og ég nefni stundum á ég nú þegar nokkra bauka en alltaf er samt gaman að fá svona og því minni sem baukarnir eru því betra oftast nær. Það er bara sagt vegna plásslegra sjónarmiða. Ég myndaði þá á kistunni hennar langömmu.

 Mér er ekkert um tóbak gefið en tóbaksbaukar eru skemmtilegir, afar fjölbreyttir og það sem best er, tiltölulega litlir oftast nær.

 Hálstöflur koma sér oft vel. Held að ég hafi ekki séð svona strepsilsbauk fyrr. Á þrjá aðra.

 Hér er öndvegis hollenskur kakóbaukur. Held ég verði að finna honum stað HÉRNA í stofunni því að þar eru allir hinir kakóbaukarnir mínir nema sá sem er í notkun.

Hverskonar ævintýrabuff skyldi nú þetta hafa verið?

 Einnig barst "ný" Chupasleykjó fata, sú græna í miðjunni. Einhver virðist hafa þurft að hvíla lúin bein og sest á hana þannig að hún er ekki alveg eins hávaxin og í upphafi en ég get ekkert verið að láta það trufla mig. Systur hennar tvær taka henni fagnandi.

Síðastur kom upp úr pokanum þessi rauði hægra megin á myndinni. Ég horfði á hann um stund og fann næstum létti þegar ég fattaði að SVONA HORFI ég alltaf á úr rúminu mínu, þá var óþarfi að finna honum pláss, en nei, ekki svo gott. Þarna hafa þeir notað sömu mynd en útfært á annan hátt. Ok, þá bara skipti ég út einum jólabauk, þessir þurfa að fá að vera saman.

Knús fyrir sendinguna krakkar mínir en þið megið gjarna setja hér hvaðan þetta er komið, eða ef þið vitið einhverja sögu þeirra.

52. Þröskuldur.

Það eru eiginlega áhöld um það stundum hvort bloggfærsla á betur heima á hvunndagsblogginu eða gamladagablogginu. Þannig er það til dæmis þegar ég er að tala um viðgerðir á húsinu. Húsið er nebblega gamalt dót. Byggt 1946.

 Hér er ég með svefnherbergisþröskuldinn úti í garði.

 Hér er hann niðri í geymslu.

Og nú er hann kominn á sinn stað og það finnst mér gaman. Raunar á ég eftir að skrúfa hann fastan en það er lítið mál. Lakara að gólfdúkarnir beggja megin við hann eru farnir að láta töluvert á sjá, ég get vel harkað það af mér sjónvarpsstofumegin en svefnherbergisgólffjalirnar skaaal ég pússa einhvern daginn / árið.

HÉR Má sjá meðferð þröskuldanna niðri á gangi í umfjöllun á hvunndagsblogginu.