73. Gamli skólinn.

Eins og komið hefur fram hér ferðaðist ég svolítið í sumar og eftir Ull í fat keppnina gistum við Jenný vinkona mín í gamla skólahúsinu á Hvanneyri. Við vorum aleinar í húsinu og notuðum auðvitað tækifærið og gengum um og skoðuðum. Þarna er margt sem greinilega hefur ekki verið breytt neitt frá upphafi og hefði ekki verið leiðinlegt að ganga um með kunnugum, til dæmis var minn maður þarna nemandi á sjöunda áratugnum.

 Hér horfi ég niður stigaganginn. Mér þykir það merkilegt að Agnar minnist þess ekki að menn hafi neitt gert af því að renna sér niður handriðið.

 Gömlu gólfdúkarnir voru aldeilis ekki einnota.

 Bráðfalleg hurð að einhverri kjallarakompu.

Einhver virðulegasti hlutur í hverjum skóla var bjallan.

 Á heimleiðinni var það yfirlýst markmið að stoppa í öllum galleríum, handverkshúsum og söfnum. Ég tók ekkert mjög mikið af myndum en lesendur hér vita að ef ég sé ofn af þessu tagi verð ég að smella af. Hann á heima á Hvammstanga

og þar eru þessir baukar líka. Minn æðsti baukadraumur er að eignast svona einhvern tíma. Kannski.

72. Aðdrættir

Ég brá mér í Kynlega kvisti á Húsavík eftir vinnu á fimmtudaginn til að leita að hentugri glerskál til að nota við sápugerðina. Það gekk ekki en ég kom heim með þetta:

Alltaf pláss fyrir góðar barnabækur en það má ef til vill velta því eitthvað fyrir sér hvenær nákvæmlega er ekki lengur pláss fyrir bauk? Fyrir þetta var ég rukkuð um 200 krónur en fannst réttara að borga 500.

71. Alþýðublaðið

Nýlega áskotnaðist mér þetta "rusl":

Alþýðublaðið sunnudaginn 28. janúar 1951.

Sá er þó hængur á að blaðið er einungis hálft, rifið þvert um miðju. 

 

 Þetta er hreinasta dýrindi og sitthvað skemmtilegt/athyglisvert sem lesa má á þessum hálfu blaðsíðum.

 Aldeilis ekki leiðinlegt að fara í bíó á þessum árum þar sem myndirnar eru ýmist afarspennandi, bráðskemmtilegar, ákaflega spennandi, stórfenglegar, sprenghlægilegar og bara gott ef ekki þetta allt og meira til. Þarna eru ekki til nein Sambíó en hægt að fara í Gamla bíó og horfa á smámyndasafn eða í Hafnarfjarðarbíó til að sjá Chaplínsmynd teiknimyndir og fleira, væntanlega allt í einum pakka.

 Á blaðsíðu 6 er bæði framhaldssaga og að því er virðist fastur liður sem nefnist brotnir pennar. Þar mun um að ræða einhvers konar spéspegil. Þar má lesa þann fróðleik að ástæða þess að Norsarar eru góðir á skíðum er sú að þeir vegna leti nenntu ekki að vaða snjónn í klof.
Ekki gott með framhaldssöguna því að ég er gerð með þeim ósköpum að ég get helst ekki lesið kafla úr sögu án þess að þurfa að vita afganginn. Kannski ég leiti að þessum tölublöðum á netinu einhvern daginn.

Á baksíðunni er leikhúsmenning og pólitík. Pólitíkin er á fleiri blaðsíðum og virðist ekki mýkri þá en nú og sýnast vera kosningar framundan.

Þetta er tvímælalaust ljótasta fréttin.

70. Bláa peysan

Til að geta haft gagn af gestum og gangandi er gott ráð að eiga sæmilegt úrval af fötum til allra handa skítverka fyrir allan aldur. Það er ekki vandamál hér þar sem ég er með þeim ósköpum gerð að geta helst engu hent. Svoleiðis er einmitt líklegasta fólkið til að vera með svona gamladagablogg. Uppáhalds vinnupeysa elsta sonarsonarins er gömul blá prjónapeysa sem hefur ýmislegt fengið að reyna um sína daga. Það var engin lukka þegar kom í ljós gat með tilheyrandi lykkjuföllum á þeirri gömlu en ég brást þó ekki við alveg strax þannig að gatið náði að stækka óþarflega mikið. Hér er aðgerðin hafin.

 Gömul prjónavélarnál er nauðsynlegt amboð á hverju heimili.

 Og hér er sú gamla orðin sem ný,

tja, fyrir utan gamla sviðablettinn en hann kemur þessu máli ekkert við.

69. Tengdamamma

Það eru ekki bara dauðir hlutir sem geta flokkast sem gamalt dót með sögu og sál. Þegar ég sá tengdamömmuna á baunarblogginu varð mér hugsað til blómanna minna sem vel að merkja eru flest eða öll áratugagömul. Þessa fékk ég hjá tengdamóður minni um miðjan áttunda áratuginn eða fyrir hátt í 40 árum.

Ég er svo búin að gefa að minnsta kosti 2 tengdadætrum af plöntunni en hef ekki kannað nýlega hvort þær plöntur hafa lifað af.

68. "Gluggatjaldahillur"

Þegar ég málaði sjónvarpsstofuna í vetur fjarlægði ég allar gluggatjaldafestingar og persónulega væri mér alveg sama þótt hér væru engin gluggatjöld. Ég hef ekkert á móti dagsbirtunni, tjöld trufla blóm, gluggarnir eru bráðfallegir eins og þeir eru og engin hætta á að einhverjir nágrannar eða vegfarendur kíki á gluggana. 

Hins vegar eru hér inni bæði sjónvarp og tölva og það getur verið truflandi að fá blessað sólskinið á skjáina. Jakob brást svona við því um daginn. Hann situr sem sagt hérna við tölvuna.

 Svo að ég hef frá upphafi reiknað með gluggatjöldum. Ég vildi samt breyta svolítið uppsetningunni þannig að í fyrsta lagi þurfti að hreinsa málninguna af gömlu veggfestingunum. Eða kaupa nýjar. Ég er ekkert mikið í slíku svo að ég fór og fann flösku með ullabjakki og var að gá að pensli þegar ég fékk hugljómun; því skyldi maður vera að eyðileggja pensil fyrir örfáar strokur? Ég tók íspinnaspýtu og fann gamla tusku. Ég fann ekki skæri í fljótu bragði svo að ég kveikti á söginni og sagaði af tuskunni smá snepil (já ég veit, klikkað.) Ég límdi tuskuna á spýtuna með límbandi og þar var kominn vel nothæfur pensill!

 Ég bar á festingarnar, skóf og pússaði og hundleiddist að ég skyldi ekki hafa nennt að skrúfa draslið af veggnum um árið þegar ég málaði stofuna fyrst. Svona er þetta bara, gamlar syndir koma manni í koll.

 Svo settum við Ingimundur tvær langar spýtur upp á vegginn og það var bras eins og ég bjóst við en við erum snillingar svo að þetta gekk. Gluggatjaldafestingarnar komu svo neðan á spýturnar þannig að tjöldin verða nær glugganum en ella hefði verið.
 Þetta var svo tilgangurinn með spýtunum :). Er nokkur hissa?

 Á þessari hillu eru kexbaukar. Flestir danskir en einnig frá Írlandi, Englandi, Hollandi og Portúgal. Á endanum er svo íslenskur konfektbaukur vegna þess að það er nauðsynlegt að hafa kantaðan útvörð til að ekki rúlli allt saman ofan á sjónvarpið.

Á þessum væng eru aðallega ferkantaðir af ýmsu tagi. Nú eru sem sé 32 baukar fluttir úr eldhúsinu inn í þessa stofu. Það er til bóta þar sem eldhúsryk nálægt eldavélum vill verða fitugt og það er ekki nógu hentugt fyrir sumt baukalakk.

67. Hreint og þurrt

Hér eru kexbaukar sem eru fluttir úr eldhúsinu inn í sjónvarpsstofu. Ég hef haft fyrir reglu að þrífa baukana mína bara þegar ég hef hönd á þeim hvort sem er og þá er áríðandi að þeir þorni vel áður en þeim er lokað aftur. Þá þarf líka að passa að rugla ekki lokum.